ملال

شبها و   روزان      ملال   آور

با مردمانی مسخ و بی باور

دلها  همه آیینه…  اما    تار

تکرار    در    تکرار    در  تکرار

محبوس این زندان  بی روزن

می سوزم  از داغ جدایی من

تا چند   لولیدن   دراین مرداب

ای مرگ…ای زیبا! مرا دریاب .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *